این نیز بگذرد

محدودیت‌های غیرعاقلانه، غیراخلاقی و تبعیض‌آمیز اخیر برای شهروندان ایران که قصد سفر به آمریکا دارند چند نکته مهم برایم داشت.

اول اینکه شکی نیست این اتفاق غیراخلاقی و تبعیض‌آمیز است؛ اما این چیزی از مسئولیت آنهایی که وظیفه دارند از حیثیت و عزت ایرانیان محافظت کنند کم نمیکند. به همین ماه‌های اخیر نگاه کنیم. دیدیم که از پیش از انتخابات آمریکا گفتند «پوپولیست چرا؟»، تحلیلشان این بود که «حقایق را میگوید و چون حرف حساب است مردم پشت سرش جمع شده‌اند.» سالها قبل به کسی که برایشان نامه محترمانه نوشته بود، جواب شاعرانه دادند «دست چدنی با دستکش مخملین». دیروز هم که امام جمعه تهران توصیه کرد با «همت بلندمردانه» به وعده‌هایش عمل کند که خب دارد میکند. نزدیک چهل سال است با نادانی و کژاندیشی منافع مردمشان را قربانی کرده‌اند، حالا اینکه این مردم یک شاخ و لگد اضافه هم نوش جان کنند، چیز عجیبی نیست و بعید میدانم برایشان مهم باشد. همین چند روز پیش یکی از آقایان مدعی اصلاح بعد از سی و هفت سال در مصاحبه‌شان فرمودند «اشغال سفارت عیبی نداشت، طولانی شدنش عیب داشت.» اینها مشت نمونه خروارند و الا مثنوی هفتاد من کاغذ هم عمق حماقتها را وصف نمیکند.

دوم نامه‌هایی میچرخند در محکومیت این اقدام خطاب به رئیس جمهور آمریکا و دیده‌ام که برخی ایرانیها هم امضا کرده‌اند. برای من روشن نیست اینکه یک ایرانی خطاب به چنین فردی نامه بنویسد چه وجهی دارد. به لحاظ اخلاقی که مشخصن هیچ وجهی ندارد؛ اینکه او را به ارزشهای آمریکایی قسم بدهند بیفایده و تناقض‌آمیز است. به لحاظ قانونی هم اختیاراتش به حدی هست که چنین دستوری بدهد؛ اگر محتوای دستور خلاف قانون باشد، نهادهایی هستند که جلویش را بگیرند. او در مقابل قانون آمریکا، شهروندان آمریکایی و نمایندگانشان مسئول است نه بیگانگان.

سوم اینکه اندیشمند بزرگی در جایی گفته بود من در قبال اقدامات کشور خودم به لحاظ اخلاقی مسئولیتی دارم که در قبال هیچ کشور دیگری ندارم. این چند روز بسیاری از آمریکایی‌ها از منظر اخلاقی یا از موضع خردمندانه با ارجاع به منافع ملی کشورشان این اقدام را محکوم کردند. از حمایت‌ها و دلگرمی‌های شخصی که رسانه‌ای نمی‌شوند هم که بگذریم. اینها باعث شد از خودم بپرسم که من برای ظلم‌هایی که در کشورم نسبت به اقلیتها (و حتی بخش بزرگی از مردم) روا میشود چه کرده‌ام؟ چقدر همدردی و همراهی نشان داده‌ام؟ چندبار نامه امضا کرده‌ام؟ اقدام موثر دیگری کرده‌ام؟ فارغ از پاسخ من و غیر از من به این سوالات، به طور کلی بد نیست از خودمان حساب بکشیم. موقعیت اخلاقی واقعی آن جایی نیست که به پایمال شدن منافعمان اعتراض میکنیم؛ آنجایی است که برای اخلاق، از منافعمان هرچند اندک هزینه میکنیم.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s